دو عشق، دو خطا

 در مابین من  در رفت آمد

تنهایم

 آنقدر هم ناراحت

چشمم را می بندم و در گشودن

می خواهم تغییر کند همه چیز

نشد ونخواهد شد

هر چه قدر هم گریه کنم وبسوزم

هر چه قدر هم خوشحال شوم نصف  وبلکه هیچ

هر چه قدر هم بخواهم  خوشبختی را

همیشه در آغوشم غم، می سوزم اما به چه می سوزم

چگونه خواهد دید چشمانم دنیا را بدون دوست داشتنت

دو عشق، دو خطا ...

و اکنون زمانش رسید

زمان جدایی از شهری که تمام غصه هایم را شریک بود

شهری که شوق و اشتیاق کودکی را که درون چشمانش کنجکاوی را میشد دید

شهری که نو جوانی با خیالات و آرزوهای بلند پروازانه پر میزد

و اکنون ای شهر زنجان جوانی که بی هدف،پوچ،بی علاقه بر همه چیز

4 سالم در دانشگاهی گذشت که در بین همه تنها بودم

12 سالم در مدرسه ای گذشت که بی دوست بودم

و 6 سالم در مملکت غریب و بی آشنا

این است زندگی ام

نمی دانم در سوالاتی متعدد غرقم

 سوالاتی که جواب آنرا حتی پدر بزرگ هم نمی داند

شاید هم جوابی نیست

خدا حافظ ای شهر من

ای شهر مهد تنهایی و ظلمت

خدا حافظ...

در روز فوت پدرم عاشق یکی شدم

بعضاّ اینگونه میشود... همه چیز پشت سر هم می آید

اگر پلیس نمیشدم،قاتل می شدم

چون که یک زلزله ی واقعی بهتر از یک تعادل مصنوعی

هزاران جسد،هزاران قاتل و یک ازدواج دیدم

تو را در روز خود کشیت شناختم

با تو آن روز آشتی کردم

الان فقط شب ها تک و تنها بعضی چیز هارا می فهمم

الان من هم نیاز دارم به دروغ ها باور کنم.مثل همه ی انسانهای بدون چاره،مثل پراکنده شدن بچه های مدرسه

اجازه نمی دهی

همه چیز بخشیده شده می گویی به من

این زمستان زیاد برف می بارد،بلکه با هم محو میشویم به من می گویی

اما دانه های برف شبیه هم نیستند که دختر

جسدها هم...

اما یک جنایت ،جنایت دیگر را به یاد می آورد هر زمان

اسب هایی که میدوند،اسبهای افتاده را به یاد می آورند

باران می بارد ...

قطع می شود ...

دوباره شروع می کند

در راه اشتباه راه رفتن بهتر از ایستادن در راه درست است

از گهواره تا گور

با هر کسی  در تاریکی میتواند تصادف کند انسان

دروغ می گویم به تو؟

این همه واقعیت گفتیم اما

بینیمان کوتاه تر نشد که دختر...

چه چیز هایی از دست دادم ،چه چیزهایی به دست آوردم

منتظر چه چیزی بودم ، نمی دانستم

نفرتی که در درونش هستم

کمی میراث،کمی عرق پیشانی

از همه چیز  دست می کشد انسان

عوض نمیشود

نمیشود

دروغ

تصادف های عجیب ،تماسهای عجیب

تبدیل به دیوانگی که نمی توانم  انجامش دهم

سرم را گرفته و میرود...

یک وز دیگر گذشته

ذاتآ نمی شمارد سالها را

و وقتی که از آینه می پرسم

دروغ نگفته است آینه

شب ها خاطراتش

صحبت کرده است با خیالاتش

در حلقه های چشمانش

خشک کرده اشک هایش را

بلکه

جلویمان تابستان

میرویم به جایی

بلکه می رقصی

در ساحل به  تنهایی

 بلکه

این باران،این ساحل،این دریا

این ستاره ها،سالهای گذشته

این مستان،این تنهایی ها

دوستان قلب شکسته...

 درجمله های جدا جدا

عین دوکلمه ی یکسانیم

دو جاده ی دور از هم

از یکدیگر بی خبر

جدا جدا دو شاهد ترسو

دو حق سکوت جداازهم

عین دو دروغ یکسانیم

دو هیچ کس

دو قطار جدا

دور میشن ازهم

در هر بار نفس کشیدن...

یک عکس سیاه سفیدم

در رف های گرد خاک

در آلبوم های کهنه

در روزهای بارانی

آب جمع شده با تواضع قلبم

در کوچه های تاریک شهر

قایق کاغذه ای ، بچه های شلوار افتاده ام

شنا می کنم، شنا می کنم؟نمی دانم...

غروب آفتابم در جنوب

در هنگام عصر

شیشه ی شراب ارزانم در داخل دریا

شنا می کنم، شنا می کنم؟نمی دانم...

یک روزی بعد باران

عکسی سیاه سفید پیدا خواهی کرد در زمین

یک لرزشم در قلبت در آن لحظه

و دو قطره اشک خواهم بود در خورشید چشمانت